Σεπτεμβρίου η ενδεκάτη (η κορώνα)

Η 11η του Σεπτέμβρη είναι, για 3 λόγους, η χειρότερη ημέρα του χρόνου. Ο πρώτος είναι οτι, συνήθως αυτήν την ημέρα, αρχίζουν τα σχολεία. Ο δεύτερος, είναι οτι σαν σήμερα, σημειώθηκαν οι επιθέσεις μέσω κατειλειμμένων πολιτικών αεροσκαφών απο αεροπειρατές στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου αλλά και σε άλλες περιοχές των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και η μετέπειτα -συγκλονιστική- κατάρρευση των Δίδυμων Πύργων κι ενός ακόμη κτιρίου. Ο τρίτος λόγος είναι προσωπικός.

Θέλω να γράψω ένα σχόλιο και για τους δύο παραπάνω λόγους, αλλά δεν μπορώ να αποφασίσω από πού ακριβώς να ξεκινήσω. Ρίχνω ένα κέρμα στο πάτωμα και αποφασίζω πως εάν έρθει κορώνα, θα γράψω για τους Δίδυμους Πύργους και αν έρθει γράμματα, θα γράψω για τα… γράμματα. Άν μία στο δισεκατομμύριο, σταθεί όρθιο, τότε θα δημοσιεύσω τον προσωπικό λόγο.

WTC

Κορώνα: Υπάρχει μια αξιόλογη ιστοσελίδα, η οποία λατρεύω να μ’εκνευρίζει. Πρόκειται για το http://ellinikahoaxes.gr .  Αυτή η ιστοσελίδα, θυμάμαι να έχει ξεκινήσει ως μια προσπάθεια κατάρριψης κάποιων hoaxes (δηλαδή ψευδών ειδήσεων), προς αποκατάσταση της αλήθειας. Πρόκειται για ένα αναγκαίο αντίβαρο στην τεράστια σαβούρα που διακινείται (και) μέσω του διαδικτύου. Γι’αυτό λοιπόν είναι αξιόλογη. Περνώντας όμως τα χρόνια, η ιστοσελίδα έπαψε να ασχολείται μόνο με απλά hoax θεματάκια (όπως ψευδείς εκκλήσεις για αίμα και άλλες μικρές ή μεγαλύτερες απάτες) και διεύρυνε τη θεματολογία της, εκφέροντας απόψεις για ποικίλα θέματα όπως κοινωνικά, ιατρικά, ευρύτερα επιστημονικά και άλλα. Δυστυχώς όμως, η ανάλυση γενικότερων ζητημάτων, πάσχει σε δύο βασικά σημεία: 1. Από το γεγονός οτι όλη η συλλογιστική έχει ως σκοπό στο να αποδείξει εάν ένα συμπέρασμα είναι ψευδές ή αληθές (ενώ τα περισσότερα πράγματα στη ζωή δεν είναι απλώς «άσπρο/μαύρο») και 2. χρησιμοποιώντας το internet (πιθανώς τη μηχανή αναζήτησης της google) ως το μοναδικό εργαλείο άντλησης γνώσης. Τα παραπάνω δύο, είναι αρκετά ώστε να με απογοητεύσουν (και να μ’εκνευρίσουν) παρ’όλο που δεν μπορώ να διαφωνήσω με κανέναν τρόπο ως προς τον  σκοπό ύπαρξης αυτής της σελίδας. Αντιθέτως με βρίσκει απολύτως σύμφωνο. Ούτως ή άλλως, η απογοήτευση είναι πολύ μεγαλύτερη, όταν αναλογίζομαι την ευπιστία των ανθρώπων σε οτιδήποτε τους σερβίρεται (αρκεί να είναι αρκετά εντυπωσιακό, δυσάρεστο ή splatter) και η έλλειψη κριτικής σκέψης.

Υπερβάλλων ζήλος

Όμως αυτή τη φορά θα αναφερθώ στην «μικρότερη» απογοήτευσή μου. Το ellinikahoaxes αποφάσισε να ασχοληθεί με ένα τόσο σοβαρό θέμα, με τον ίδιο τρόπο που κάνουν πολλοί «ορθολογιστές»: Απλώς προσπαθώντας να καταδείξει την έλλειψη επιχειρημάτων της άλλης πλευράς των «9/11 Truthers» (όπως τους αποκαλεί το άρθρο). Εάν στο θέμα των Εβραίων που υποτίθεται είχαν ειδοποιηθεί για το χτύπημα και δεν συμπεριλαμβάνονταν στους νεκρούς της επίθεσης, τα πράγματα είναι απλά, όταν προσπαθήσουμε να δούμε την συνολική εικόνα του τί ακριβώς συνέβη και ιδίως του πώς, τότε είναι εύκολο να καταλήξουμε σε επικίνδυνους λογικούς ακροβατισμούς, στην προσπάθειά μας να καταρρίψουμε τα επιχειρήματα της άλλης πλευράς μέσα σε λίγες σειρές!

Το άρθρο που θα σχολιαστεί είναι του Θάνου Επαχτίτη, ο οποίος δεν καταλήγει σε κάποιο συγκεκριμένο συμπέρασμα. Απλώς, προσπαθεί να αποδείξει οτι μερικές (εκ των πολλών) θεωριών συνομωσίας, δεν ισχύουν. Από την άλλη πλευρά, έχουμε τον επίσημο ισχυρισμό της κυβέρνησης των ΗΠΑ (τον οποίο όφειλαν όλα τα δυτικά κράτη να υιοθετήσουν!) που λέει οτι ««Η Αλ-Κάιντα του Μπιν Λάντεν, ήθελε να εκδικηθεί την Αμερική (και κατ’επέκταση όλο το δυτικό κόσμο), μέσω της επίθεσής τους στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου εκείνη την ημέρα».

Πού βρίσκεται η αλήθεια;

Θα πρέπει να επικαλεστούμε κάποιους λογικούς κανόνες ώστε να διασφαλίσουμε οτι η εικονική μας συζήτηση θα μπορούσε να είναι γόνιμη (έστω στο μυαλό του καθενός). Για παράδειγμα, το γεγονός οτι τα επιχειρήματα της άλλης πλευράς καταρρίπτονται (άρα και ο ισχυρισμός), δεν σημαίνει αυτομάτως οτι ισχύει ο δικός σου! Πρέπει να είσαι σε θέση να αποδείξεις τα λεγόμενά σου. Εδώ, όπως είπαμε, ο συντάκτης του άρθρου (το οποίο πρόκειται για μια περισσότερο εκτεταμένη έκδοση ενός άρθρου που δημοσίευσε πέρσι) δεν καταλήγει σε κάποιον ισχυρισμό. Επειδή εναλλακτική θεωρία δεν υπάρχει, θα πρέπει λογικά να υποστηρίζει την επίσημη εκδοχή. Υπάρχει και η περίπτωση να μην ισχύουν ούτε οι θεωρίες συνομωσίας, ούτε η επίσημη εκδοχή, ή να ισχύουν εν μέρει πολλά πράγματα, συνθέτοντας μια άλλη εκδοχή. Τις περισσότερες φορές, αυτό συμβαίνει τελικά.

Διαβάζουμε: «Για το θέμα της κατάρρευσης των Πύργων, η κυβέρνηση των ΗΠΑ έδωσε εντολή στο National Institute of Standards and Technology, να ερευνήσει το ζήτημα.» Παρακάτω γίνεται αναφορά στην εργασία τεσσάρων ερευνητών που δημοσιεύτηκε στο Europhysics News και διαβάζουμε μια παρουσίαση της επαγγελματικής ιδιότητας και των πεποιθήσεων των ερευνητών με σκοπό να καταδειχθεί οτι «η αμεροληψία (βασικό συστατικό μια οποιαδήποτε έρευνας), δεν υφίσταται στη προκειμένη περίπτωση.» Παρατηρούμε όμως πως, ούτε στην περίπτωση του N.I.S.T η έρευνα μπορεί να χαρακτηριστεί ως αμερόληπτη, καθώς το εν λόγω έλαβε εντολή από την κυβέρνηση και πρόκειται για εθνικό φορέα! Επιπροσθέτως, επιχειρήματα όπως η μή δημοσίευση σε επιστημονικό περιοδικό και η βάσανος του peer-reviewing δεν ισχύουν καθώς ούτε η  έρευνα του N.I.S.T δημοσιεύτηκε σε επιστημονικό περιοδικό. Ειναι προφανές λοιπόν οτι και ο συγγραφέας του άρθρου μεροληπτεί. Επιπροσθέτως, προς την κατεύθυνση της δημιουργίας εντυπώσεων, παρατίθεται και το link του popular mechanics, το οποίο επίσης «καταρρίπτει» ένα προς ένα τα επιχειρήματα των συνομωσιολογιών, ωστόσο εάν πραγματικά αναζητήσει κανείς τις πηγές του, θα καταλήξει και πάλι στο…N.I.S.T.

Θα πρέπει να είμαστε συνεπείς ως προς το μέσο που χρησιμοποιούμε (internet) και τα διαθέσιμα εργαλεία έρευνας που έχουμε στη διάθεσή μας, τα οποία δυστυχώς, καθιστούν τη γνώση μας πεπερασμένη. Ειδικά όταν πρόκειται για ζητήματα ελέγχου και εθνικής ασφάλειας, τότε θα πρέπει να είμαστε σίγουροι οτι, η πληροφορία που διατίθεται στο κοινό είναι απόλυτα ελεγχόμενη. Αυτό είναι η μόνη γνώση που κατέχουμε και τροφοδοτεί τη φαντασία πολλών ώστε να δημιουργήσουν διάφορες θεωρίες συνομωσίας. Από την άλλη πλευρά όμως, εάν μπούμε στη διαδικασία να καταρρίψουμε μία ή περισσότερες εξ αυτών, θα πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί διότι μπορεί με την επιπολαιότητά ή τον υπερβάλλοντα ζήλο μας, να τις ενισχύσουμε, αντί να τις καταρρίψουμε.

Σαν βιαστικό επίλογο, θα παραθέσω μερικά (πολύ λίγα) ερωτήματα σχετικά με την 11η του Σεπτεμβρίου και τα όσα προηγήθηκαν ή ακολούθησαν της ημέρας αυτής, τα οποία  παραμένουν αναπάντητα:

  • Γιατί η κατάρρευση και των δύο πύργων θυμίζει τόσο έντονα ελεγχόμενη κατεδάφιση κτιρίου η οποία είναι σχεδιασμένη ώστε το αποτέλεσμα αυτής να καλύπτουν όσο το δυνατόν λιγότερο χώρο προκαλώντας και μικρότερες συνέπειες στα γύρω κτίρια;
  • Γιατί έπεσε το κτίριο 7 (το οποίο δεν χτυπήθηκε από κάποιο αεροσκάφος);
  • Γιατί βρέθηκαν χημικά υπολείμματα από εκρηκτικούς μηχανισμούς, στα συντρίμια των κτιρίων (εκτός από τα υπολείμματα των αεροσκαφών);
  • Θα μπορούσε η 11η του Σεπτεμβρίου, όπου αποτέλεσε την αφορμή «για τον πόλεμο ενάντια στην τρομοκρατία», να έχουν κάποια σύνδεση με τις σχέσεις του George Bush (και της οικογένειάς του) με την οικογένεια Λάντεν;

Εάν μπορούσαν να απαντηθούν τα παραπάνω (και πολλά ακόμη ερωτήματα) διεξοδικά, τότε θα μπορούσε να ξεκινήσει μια πραγματική συζήτηση και να εξαχθούν χρήσιμα συμπεράσματα τόσο για τα γεγονότα εκείνης της ημέρας, όσο και για το τί ακολούθησε μετά: Παγκόσμια περιστολή των ελευθεριών των ανθρώπων χάριν της ασφάλειας αλλά και η τεράστια αλλαγή στις σχέσεις πολλών κρατών της Δύσης με τα κράτη του υπόλοιπου κόσμου και κυρίως της Μέσης Ανατολής, φέρνοντάς μας σε μια κατάσταση διαρκούς πολέμου, χαμηλής έντασης.

Εν κατακλείδι, για όποιους πραγματικά υποστηρίζουν την επίσημη εκδοχή των γεγονότων το μόνο που έχω να αφιερώσω είναι το εξής συμπέρασμα: «Τα χειρότερα ψέματα, είναι πάντα οι μισές αλήθειες».

Advertisements

Σφηνάκι #58 – Αντιφασιστικός Κοινωνικός Αυτοματισμός

Πάει καιρός που έχει να γραφτεί κάτι εδώ. Ο συντάκτης το παρόντος αμφιταλαντευόταν διαρκώς μεταξύ δύο θεματολογιών: Είτε μιας θεματολογίας επί καθημερινών θεμάτων, είτε να γραφτεί κάτι για τον λόγο που τελικά…δεν γράφεται τίποτα. Διότι, ναι, κάθε μέρα στο δρόμο, σου δίνει κι ένα θέμα για σχολιασμό, αλλά από την άλλη, έχει σχεδόν 11 μήνες να δημοσιευτεί κάτι εδώ.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω τους/την autonome antifa, για την αφορμή που μου έδωσε/έδωσαν να γραφτεί ένα κείμενο που ταυτόχρονα θα μου δίνει την ευκαιρία να σχολιάσω ένα θέμα του δρόμου και της καθημερινότητας και επιπροσθέτως θα συμπεριλαμβάνει και την εξήγηση για το γεγονός οτι τόσο καιρό, αρνούμαστε γενικότερα να γράψουμε οτιδήποτε άλλο. Η αφορμή, αυτό το poster, το οποίο είδαμε κάπου στο Χαλάνδρι:

https://autonomeantifa77.files.wordpress.com/2016/10/2016-10-mko_poster.pdf

Η απογοήτευση έχει ούτως ή άλλως ήδη έρθει εδώ και χρόνια από την προσωπική μου επαφή με τα κοινωνικά/πολιτικά κινήματα. Η απογοήτευση έρχεται για τον συνηθισμένο λόγο οτι, σε όλες μα όλες τις περιπτώσεις, όλα αυτά τα κινήματα, αυτο-εγκλωβίζονται σε μια σπείρα εσωστρέφειας και μυωπικής αντίληψης της πραγματικότητας, με δράσεις που περιορίζονται σε τόπο και χρόνο και με πολιτική σκέψη που στην καλύτερη περίπτωση καθοδηγείται από μια συγκεκριμένη σχολή (πχ Μαρξιστική, Καστοριαδική, κτλ κτλ), στη χειρότερη διέπεται από τους νόμους της αντι-δρασης: Αντί-καπιταλισμός, Αντι-φασισμός, αντί-ότι-δεν-γουστάρει-ο-καθένας, δηλαδή μια εξ ορισμού αρνητική σκέψη, με την φιλοσοφική έννοια του όρου, για να μην περάσω στην ψυχολογική. Ό,τι κι αν συμβαίνει, η σκέψη σας, σύντροφοι, είτε καθοδηγείται τόσο πολύ από το θυμικό σας και στην καλύτερη να κάψετε κανένα τρόλεϋ, ή κάποιο αυτοκίνητο εκδοτικού οίκου, είτε είναι τόσο πολύ κονσέρβα που ο λόγος σας τρεκλίζει απ’το σκορβούτο. Λοιπόν, όσο τα γράφω αυτά, μ’αρέσει να φαντάζομαι αντιδράσεις του στυλ «μιλάτε κι εσείς που έχετε blog που ονομάζεται «αντιφασιστικό;!» απλώς γιατί είναι η καλύτερη αφορμή να σας παραπέμψω, σε όσα έχουμε εξ’αρχής γράψει στην ενότητα «Η ιδέα» (και όχι ιδεολογία) και να υπενθυμίσουμε οτι ο μαγαρισμός των ιδεών και των εννοιών, είναι χαρακτηριστικό της μεταβιομηχανικής εποχής (βλέπε φιλελεύθερος, αντιφασίστας, ριζοσπάστης, αριστερός κτλ κτλ)…

Ας περάσουμε λοιπόν στην ουσία: Διαβάζουμε το poster των συντρόφων «αυτόνομων αντιφασιστών» το link του οποίου έδωσα παραπάνω. Στάθηκα και το διάβασα και θα του κάνω και διαφήμιση από αυτό εδώ το blog, ώστε να το διαβάσετε όλοι. Ξέρετε, ποιό ήταν το πρώτο πράγμα που μου ήρθε; Η φράση «κοινωνικός αυτοματισμός». Και το δεύτερο; Να πάω να ψάξω τον ορισμό (έαν υπάρχει τέτοιος), όχι τίποτε άλλο, απλώς για να μην κατηγορήσει κανείς για ανακρίβειες. Το γκουγκλαρα πέφτοντας σε άρθρα του προ(κ)ταγκων, τα οποία από μαζοχισμό εννοείται πως διάβασα, κι επειδή ο μαζοχισμός προϋποθέται και τον σαδισμό, θα ήθελα να βλέπω τα μούτρα ενός αυτόνομου αντιφασίστα, όταν κάποιος του τρίβει για απάντηση ένα τέτοιο άρθρο [1]. (Ας με συγχωρέσετε για τα ταπεινά μου ένστικτα αλλά σαδισμός και μαζοχισμός στοχεύουν στην απόλαυση και επειδή όταν βγαίνω από το σπίτι μαυρίζει η ψυχή μου με τα πάντα συν τα αφισάκια που διαβάζω, κάπου και κάπως πρέπει να τη βρισκω). Για να συνεχίσω, δεν ξέρω εάν έχετε παρατηρήσει αλλά, όταν ο σύριζας ήταν αντιπολίτευση η έκφραση «κοινωνικός κανιβαλισμός» και «κοινωνικός αυτοματισμός» έπαιζε πολύ γιατί ήταν μια πάγια πρακτική των κυβερνήσεων ΝΔ-ΠΑΣΟΚ την οποία κατηγορούσε, τώρα δεν ακούγεται από πουθενά, διότι απλούστατα δεν χρειάζεται να τον πράξει. Φαίνεται πως πλέον από μόνα τους, τα ίδια τα μαχόμενα κομμάτια της κοινωνίας το πράττουν.

Πώς αλλιώς θα μπορούσε να ονομάσει κανείς την στοχοποίηση των εργαζομένων των ΜΚΟ; Πόσες διαφορές άραγε θα μπορούσε να βρει από την ίδια την τακτική των ΜΜΕ και της κάθε εξουσίας, όταν στοχοποιεί τις διεκδικήσεις ή τις αντιδράσεις μιας κοινωνικής ομάδας; Η διαφορά είναι απλώς το γεγονός οτι οι αντιφασίστες δεν περιμένουν καν να υπάρξει κάποια αντίδραση των εργαζόμενων στις ΜΚΟ (άλλωστε τί είδους αντίδραση θα μπορούσε να υπάρξει;) και ξεσπαθώνουν κατά πάντων. Ο στόχος τώρα, το ίδιο εύκολος με το να κατηγορείς τον μετανάστη εργαζόμενο για την δική σου ανεργία. Η στοχοποίηση των εργαζόμενων στις ΜΚΟ, δεν έχει κανένα απολύτως επιχείρημα, πέρα από το υπονοούμενο το γεγονός οτι με τη δουλειά τους στηρίζουν αυτήν την κατάσταση. Εάν όντως υπάρχει ένα τέτοιο επιχείρημα από πίσω, ξέρετε τι κλασικό θα σας απαντήσω: Δεν θα έπρεπε κανένας να δουλεύει πουθενά και σε καμία εταιρία ή οργανισμό, διότι στηρίζει τον νεοφιλελευθερισμό, για να μην συζητήσουμε για τους λογαριασμούς στις τράπεζες, τους οποίους όλοι οι αντιφασίστες ανεξαιρέτως έχουν, στηρίζοντας έτσι το τραπεζικό σύστημα! Κανείς, όμως κανείς, στ’αλήθεια δεν έκατσε να ψάξει για τις συνθήκες εργασίας μέσα στις ΜΚΟ, για τις απειλές που υπάρχουν τόσο από πάνω, όσο και από τους «ωφελούμενους». Ας μου επιτραπεί να γνωρίζω πολλά πρόσωπα και καταστάσεις, αλλά να μην μπορώ να γράψω τίποτε (και ο νοών νοείτω). Το μόνο που θα αναρωτηθώ είναι:

  1. Θα υπάρξει κανείς που θα υποστηρίξει τον εργαζόμενο στις ΜΚΟ ή θα τον ταυτίζετε με το αφεντικό του;
  2. Θα υπάρξει κανείς που είτε είναι εργαζόμενος σε ΜΚΟ, είτε αντιφασίστας κι ενώ αντιτίθεται σε ότι βλέπει μπροστά του, θα κάνει πράξη όσα πιστεύει, ή αυτό θα είναι προνόμιο μόνο των φασιστών και της εξουσίας;

Μάγκες μου, κρίμα το χαρτί που ξοδέψατε, αλλά βλέπω οτι ο αντιφασισμός σας περιορίζεται σε μοτοπορείες, σε καμένους κάδους σκουπιδιών και σε πάρτυ οικονομικής ενίσχυσης στα πέριξ της πλατείας. Όσο πετυχημένες πολιτικές αναγνώσεις κι αν νομίζετε οτι κάνετε, να ξέρετε (και να ξέρουμε κι όλοι), οτι οι ΜΚΟ υπάρχουν γιατί εναλλακτικές δομές, μη κρατικές, μή κυβερνητικές, μή καπιταλιστικές και εν τέλει αντιφασιστικές δεν υπάρχουν. Να ξέρετε επίσης οτι, οι «ωφελούμενοι» δεν είναι μια συμπαγής μάζα ξεριζωμένων και απελπισμένων ανθρώπων, αλλά ένα ετερόκλητο πλήθος ανθρώπων: Φανατικοί μουσουλμάνοι (και δεν είναι λίγοι), καθηγητές πανεπιστημίων, εργάτες, απλοί άνθρωποι, μικροαστοί της Συρίας, ακόμη και τυχοδιώκτες που εκμεταλλεύονται την κατάσταση. Θα βρει παιδάκια ορφανά, θα βρει γονείς που χωρίστηκαν από τα παιδιά τους και θα βρει και μια εξαθλίωση που δεν αποκτήθηκε στα ναυτικά μίλια του ταξιδιού, αλλά υπήρχε ήδη. Θα βρει επίσης ανθρώπους, που ούτε να μορφωθούν ενδιαφέρονται, ούτε ενστερνίζονται ανθρωπιστικές αξίες. Αυτό δεν αναιρεί το γεγονός οτι όλοι, ανεξαιρέτως, ως ανθρώπινα όντα έχουν δικαίωμα στην αξιοπρέπεια και στην ίση μεταχείριση. Αυτό που αναιρείται είναι η ίδια σας η πολιτική σκέψη, όταν επιμένετε να τους αντιμετωπίζετε ως μια ενιαία και συμπαγής ομάδα ανθρώπων, τα συμφέροντα της οποίας ταυτίζονται με τα συμφέροντα του ντόπιου εργάτη. Είτε το θέλετε είτε όχι, δεν υπάρχουν συμπαγείς ομάδες εργατών ούτε ντόπιες, ούτε εισαγόμενες και οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν ως πρώτο τους μέλημα να ταυτιστούν με τα συμφέροντα των ντόπιων εργατών. Δεν υπάρχει καν τέτοιο υπόβαθρο συνειδητοποίησης και αν υπάρχει, αυτό που προέχει είναι η πείνα, η στέγη και οι ανάγκες όπως το να φροντίσει κάποιος ενα αυτιστικό παιδάκι. Κάνετε οτι κάνουν και οι ΜΚΟ:  Αυτές βλέπουν ένα ακόμη πεδίο δράσης και κέρδους, εσείς βλέπετε ένα ακόμη πεδίο πολιτικής ενασχόλησης και αυτοεπιβεβαίωσης θεωριών που αρνούνται να δουν την πραγματικότητα, αλλά η αλήθεια, θα σας ξεπεράσει εσάς, τους μεν, τους δε αλλά ακόμη κι εμένα που σας τα χώνω. Αυτό που θα μείνει από ότι γκρεμίζεται τριγύρω μας, είναι η ίδια η ανάγκη και η ζωή.

Επειδή λοιπόν η άγνοιά σας για πρόσωπα και καταστάσεις είναι προφανής, πολλά τραγούδια ξέρετε και λέτε, γιατί είστε έξω από το χορό. Μπορεί λοιπόν ο καθένας να γράφει ό,τι θέλει, απλώς θα πρέπει να ξέρει οτι ταυτόχρονα εκτίθεται. Και ειδικά για το θέμα αυτό, ξέρετε πολύ καλά ότι θα περίμενε κανείς είτε φίλος, είτε συμπαθών, είτε εχθρός σας, να γνωρίζετε περισσότερα.

Ως συμπαθών, θα ευχηθώ περαστικά και περισσότερες πράξεις.
antifasistikos

[1]. Και οχι τίποτε άλλο, αλλά με αναγκάζετε να κάνω διαφήμιση στο proktagon ! http://www.protagon.gr/anagnwstes/koinwnikos-kanivalismos-8897000000

Σφηνάκι #57 -Καψούρα όπως κουλτούρα

Το κείμενο που ακολουθεί, είναι προκλητικό. Κρίνοντας από την κοσμοσυρροή στην κηδεία του Παντελίδη, και την περιρέουσα ατμόσφαιρα, σε κύκλους που γενικότερα δεν ακούν τέτοια μουσική, ξέρω οτι πολλοί θα διαφωνήσουν. Όχι τόσο με τα όσα γράφονται, αλλά με την αφορμή που γίνεται αυτό.

Ο συντάκτης του παρόντος ισχυρίζεται οτι ο θάνατος του Παντελή άγγιξε τόσο πολύ κόσμο όχι μόνο γιατί ήταν ένας νέος άνθρωπος, ούτε γιατι ταυτόχρονα με αυτό, ήταν ένας καλός τραγουδιστής. Όπως συμβαίνει με τους καλλιτέχνες αυτού του είδους, αυτό που μετράει εξίσου με την μελωδία και τους στίχους είναι η συνολική εικόνα του ανθρώπου. Είναι θέμα image. Ο Παντελής, το λαϊκό παιδί, με το ευγενικό χαμόγελο, το πικραμένο βλέμμα, το κούρεμα δυτικών συνοικιών. Ο Παντελής που είναι ένας από εμάς. Και όλοι εμείς, θα μπορούσαμε να είμαστε σαν κι αυτόν. Να πάρουμε από μία κιθάρα, να τραγουδήσουμε την καψούρα μας, μπροστά στην κάμερα του λαπτοπ, να σηκώσουμε το τραγούδι στο youtube και να γίνουμε διάσημοι. (Μαγκιά του, αλήθεια). Αλλά και..να μεθάμε κάθε βράδυ στα σκυλάδικα και στα κλαμπάκια, να περιφέρουμε την ύπαρξή μας μεταξύ πόνου, πίκρας σε καημού, ξοδεύοντας και το τελευταίο ευρώ του μεροκάματού μας μέσα εκεί. Να χορεύουμε ζειμπεκιές σε μια στάση τύπου «προσπαθώ να χέσω σε τούρκικη τουαλέτα καραβιού με 9 μποφώρ» και όλα αυτά να γίνονται για μία εικόνα: Την εικόνα του ήρωα, του τίμιου άντρα, του μεγαλόψυχου, του μαχητή της ζωής, που τα έδωσα όλα και δεν πήρα τίποτα. Που οι γυναίκες μας παίζουν άσχημο παιχνίδι. Αλλά ο άντρας, ξέρει καλύτερα από τη γυναίκα ποιο είναι το σωστό. Αυτός, που πιστεύει στην πατρίδα, τη θρησκεία και την οικογένεια. Που έχει αρχές. Όταν με το καλό φύγει από το κλαμπάκι, το σκυλάδικο, αυτό που τελωσπάντων ονομάζει διασκέδαση, θα αναμετρηθεί με το θάνατο γι ακόμη μια φορά: Ο θυμός θα εκτονωθεί στο γκάζι του αυτοκινήτου. Θα γίνει αδρεναλίνη. Θα προσπεράσει επικίνδυνα, θα περάσει με κόκκινο το φανάρι, ή θα παραβιάσει το στοπ. Και θα πάρει και κάποιον άλλον μαζί. Γιατί εν τέλει η καψούρα του, δεν είναι προσωπική  υπόθεση, αφορά όλη την κοινωνία. Όλοι θα έπρεπε να πονούνε μαζί του. Όλοι θα έπρεπε να ακούνε τη μουσική που ακούει στο αυτοκίνητό του: Μου λες δεν γίνεται…να ξαναείμαστε μαζί…πως αποκλειεται…κι εγώ κομμάτια γίνομαι…

Και γίνεσαι. Γιατί είσαι 30-40-50 χρονών και ψυχολογικά, δεν έχεις ξεπεράσει τα 12. Μέχρι εκεί φτάνεις. Τραγουδάκια με απλοϊκές μελωδίες. Στιχάκια που δεν έχουν άλλη θεματολογία από την εκδίκηση, το κεράτωμα ή την αχαριστία. Κατώτερα ένστικτα όλα. Τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο. Η κουλτούρα του αλκοόλ και της καψούρας. Στα σκατά κολυμπάμε όλοι, τί τα θες βρε αδερφέ;

Ο Παντελίδης, μου ήταν ένας κάπως συμπαθής τύπος, με φωνή που στην αρχή μου θύμιζε τον φασίστα τον Σφακιανάκη και με καλά, για το είδος του, τραγούδια. Κρίμα που πέθανε νέος όπως λέω κρίμα και για τους χιλιάδες άλλους ανώνυμους και ανώνυμες που πεθαίνουν με τον ίδιο τρόπο. Ο Παντελής έκανε τη ζωή ενός ροκ σταρ. Γρήγορη άνοδος, αποθέωση, λατρεία από το κοινό, ταύτιση και στο απόγειο της καριέρας του, ένας άδοξος θάνατος. Ένας θάνατος που είχε σχεδόν με ακρίβεια περιγραφθεί από τον ίδιο μέσα από τα τραγούδια του…Γιατί όπως έλεγε και αυτός: Εμπνέεται από προσωπικές καταστάσεις, η από καταστάσεις φίλων του. Ένας θάνατος, που περισσότερο μοιάζει με αυτοκτονία.

Άραγε, θα συνετιστείτε οι υπόλοιποι;

ΥΓ1. Στην τέχνη, όπως έχω ξαναπεί, δεν νοείται ταύτιση του δημιουργού με το δημιούργημά του. Στα σκυλάδικα και στα pop, αυτό δεν ισχύει. Δημιουργός και δημιούργημα είναι ένα και το αυτό. Έτσι βλέπουν και οι έλληνες τους καλλιτέχνες που τους εκφράζουν. Είδωλα, είτε περισσότερο, είτε λιγότερο. Αυτή ειναι και η διαφορά με την πραγματική τέχνη.

ΥΓ2. Διάβασα κάτι σκατόψυχα του στυλ: Die and bye, για τον Παντελίδη. Αλήθεια ψόφος σε εσάς που τα γράφετε αυτά. Δεν σας φταίει ένας άνθρωπος που πέθανε. Οι διπλανοί σας και η κουλτούρα τους, σας φταίει αλλά πάω στοίχημα οτι επειδή η σκατοψυχιά πάει παρέα με τη δειλία, από λιοντάρια μετατρέπεστε σε γατάκια όταν τα συναντάτε έξω.

Σφηνάκι #56 – Εις μνήμην της αγάπης

Αν ρωτήσει κανείς ένα παιδί, ποιά είναι η αγαπημένη του γιορτή του χρόνου, το πιο πιθανό είναι να του απαντήσει «τα Χριστούγεννα!». Δεν χρειάζεται μεγάλη ανάλυση για να το εξηγήσει κανείς, αρκούν μερικές λέξεις: Άγιος Βασίλης, Δώρα, Κάλαντα, Βασιλόπιτα (φλουρί), Πρωτοχρονιά, μυστήριο, Χιόνι (ή έστω η προσμονή του), Δέντρο, Στολισμοί, Παιχνίδια…Η γιορτινή ατμόσφαιρα είναι διάχυτη, όπως και το πνεύμα των Χριστουγέννων: Ειρήνη, Αγάπη, Ευτυχία αλλά και άλλα στοιχεία: Οικογένεια, Ευημερία, Ξεγνοιασιά. Εν τέλει, οι γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς σκοπεύουν να είναι ένα διάστημα ανεμελιάς και χαράς, σφήνα καταμεσίς του Χειμώνα που στο βόρειο ημισφαίριο τουλάχιστον, κάθε άλλο παρά ανέμελος και χαρούμενος είναι. Στην συντριπτική πλειοψηφία των κοινωνιών σήμερα, η ζωή των ανθρώπων δεν χαρακτηρίζεται από τέτοια συναισθήματα.

Σκοπός του συγκεκριμένου κειμένου δεν είναι να αναπαράγουμε με τον δικό μας τρόπο, χιλιοειπωμένες απόψεις του στυλ: «Τα Χριστούγεννα είναι μια γιορτή του καπιταλισμού», «Ο Άγιος Βασίλης είναι εφεύρεση της Coca Cola», «Ο Χριστός δεν γεννήθηκε την 25η του Δεκέμβρη, αλλά την 1η Μαρτίου» κ.α. Μολονότι θα συμφωνούσαν πολλοί σε τέτοιες απόψεις, αυτό δεν σημαίνει τίποτα στην πράξη. Υπάρχει κάτι που θα μπορούσε να αντικαταστήσει αυτή τη γιορτή; Όχι. Μπορεί κανείς ν’αρνηθεί στο παιδί του έστω και ένα μικρό δωράκι που ζήτησε από τον Άγιο Βασίλη, λέγοντάς του οτι δεν υπάρχει; Πολύ δύσκολα. Θέλοντας και μη, όλοι συμμετέχουν σε αυτό το καταναλωτικό πανηγύρι, οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί αρκούνται στο «πνεύμα των Χριστουγέννων» για να επιστρέψουν πολύ γρήγορα στους συνηθισμένους ρυθμούς της ζωής που δεν περιλαμβάνουν καμία απολύτως πνευματικότητα, ξεγνοιασιά, ευημερία κι ενδεχομένως οικογένεια, αγάπη, γαλήνη, ευτυχία. Κάποιοι μάλιστα, αμφιβάλλω εάν έχουν την οικονομική δυνατότητα να  γιορτάσουν τα Χριστούγεννα έστω στοιχειωδώς.

Στα μάτια όσων θέλουν να πάψουν να ζουν με παραμύθια, η γιορτή αυτή μοιάζει κενή περιεχομένου: Ο Δυτικός (και όχι μόνο) κόσμος γιορτάζει κάτι που δεν έγινε ποτέ και τα παιδιά περιμένουν δώρα από έναν ευτραφή παππού υποτιθέμενο «Άγιο», ο οποίος στην πραγματικότητα είναι ένας «Big Brother» που σε παρακολουθεί όλη τη χρονιά για να σιγουρευτεί οτι άξιζες να πάρεις τα δώρα του.

tree

Απλώς για να εμπεδώσεις για ακόμη μια φορά πώς «τα αγαθά κόποις κτώνται», διότι εδώ που τα λέμε, η δουλειά και η ηθική που τη συνοδεύει είναι η υπέρτατη αξία για τον άνθρωπο κατά τα αγγλοσαξωνικά πρότυπα: Με άλλα λόγια, ζεις για να δουλεύεις, κι άμα είσαι καλό παιδί, θα έχεις τα δωράκια σου. Η μόνη ξέγνοιαστη στιγμή σου θα είναι οι γιορτές όπου θα μπορείς να γίνεσαι για λίγες στιγμές παιδί, μια πολύ μακρυνή υπενθύμιση ενός ξεχασμένου ευδαιμονικού παραδείσου. Την επομένη κιόλας ημέρα, επιστρέφεις στην κανονικότητα.

Επειδή η Αγάπη, η Ειρήνη αλλά και η Ευτυχία, που εκφράζονται από αυτό το σικέ «πνεύμα των Χριστουγέννων» όσο κι αν μαγαρίζονται για καθαρά εμπορικούς σκοπούς, είναι πολύ δύσκολο να χάσουν το νόημά τους, οι άνθρωποι πάντα θα βρίσκουν τον τρόπο να τις επαναφέρουν στους πιο δύσκολους καιρούς. Κι αυτό θα συμβεί αυθόρμητα, όπως ακριβώς το κάνουν τα παιδιά. Εάν θα άξιζε να γιορτάζει κανείς τα «Χριστούγεννα» δεν είναι ούτε το μεγάλωμα της ημέρας, το παλιό δηλαδή παγανιστικό έθιμο που ήρθε ο Χριστιανισμός ν’αντικαταστήσει μέσω της υποτιθέμενης γέννησης του Χριστού, ούτε τίποτε άλλο. Είναι αυτή η ιστορία ανθρωπιάς και αγάπης, στα 1914, στα χαρακώματα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Διαβάστε: http://tvxs.gr/news/san-simera/i-%C2%ABantarsia-tis-anakoxis%C2%BB-ta-xristoygenna-toy-1914

ΥΓ. Η περίεργη εικόνα στο μέσον του κειμένου είναι από παλιές ευχητήριες κάρτες που κυκλοφορούσαν κατά τον 19° αιώνα στην Αγγλία. Περισσότερα εδώ: http://www.mixanitouxronou.gr/i-pio-frikiastikes-christougenniatikes-kartes-pou-tha-sas-ekplixoun-agii-vasilides-pou-edenan-pedia-se-dentra-ke-ta-chtipousan-psofia-poulia-vasanistiria-ke-vatrachia-dolofoni/

Σφηνάκι #55 – Γιατί το «Παρίσι» είναι παντού

Αυτό το blog, όπως έχουμε ήδη γράψει από την ίδρυσή του, θέλουμε ν’αποτελέσει ένα βήμα προβληματισμού και διαλόγου. Προσπαθώντας να εκπληρώσουμε αυτόν τον στόχο, αναδημοσιεύουμε και άρθρα από άλλες ιστοσελίδες, blogs, εφημερίδες και άλλα μέσα. Το παρόν άρθρο, είναι του Δημήτρη Μακροδημόπουλου και το διαβάσαμε στην «Εφημερίδα των Συντακτών», της Παρασκευής 20 Νοεμβρίου, στη σελίδα 9. Το παραθέτουμε αυτούσιο και ακολουθούν τα σχόλια στο τέλος:

Δεν διερωτάσθε; Γιατί «μαχητές» από τη Δύση προσφεύγουν στη Συρία και στο Ιράκ για να συστρατευτούν με το λεγόμενο «Ισλαμικό Κράτος», ενώ άλλοι παραμένουν ως εφεδρεία στις μητροπολιτικές πόλεις της Δύσης για τις τρομοκρατικές επιθέσεις αντιπερισπασμού στη στρατιωτική παρέμβαση ευρωπαϊκών δυνάμεων στον εμφύλιο της Συρίας; Ποιό είναι το κίνητρο; Γράφει ο Ούλριχ Μπεκ στην «Επινόηση του πολιτικού» από το 1993: «Μιλάμε πάντα για τον Τρίτο Κόσμο σαν να μη βρίσκεται πουθενά. Βρίσκεται όμως εδώ, αναμεσά μας. Στα προάστια-γκέτο των ΗΠΑ, αλλά και στις πρώην αποικιοκρατικές μεγαλουπόλεις της δυτικής Ευρώπης δημιουργούνται τοπικές ζώνες εξαθλίωσης, όπου η ανεργία, η παιδική θνησιμότητα, η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και η κοινωνική ασφάλιση έχουν φτάσει στο επίπεδο των αναπτυσσόμενων χωρών…Η εθνική ποικιλομορφία εμφανίζεται παντού τονισμένη. Άρα είμαστε κι εμείς Τρίτος Κόσμος…»

Και προσθέτει στις συζητήσεις του με τον Γιοχάνες Βιλμς: «Το τεράστιο ρήγμα ανάμεσα στο κέντρο και στην περιφέρεια, στον Πρώτο και στον Τρίτο Κόσμο, τώρα μετατοπίζεται και αναπαράγεται εντός των ίδιων των μητροπόλεων, όπου οι υπερπλούσιοι και οι παγκοσμίως αποκλεισμένοι μένουν συχνά σε γειτονιές που γεωγραφικά είναι πολύ κοντά», συμπαιρένοντας εν κατακλείδι ότι: «Ενώ η παγκοσμιοποίηση καταργεί την απόσταση και τα σύνορα, ανοίγει ταυτόχρονα νέα αγεφύρωτα χάσματα που η κατάργηση της απόστασης τα καθιστά ακόμη πιο αγεφύρωτα. Η παγκοσμιοποίηση της φτώχειας και του πλούτου, συνεχίζει, φέρνει δίπλα δίπλα τον επιδεικτικά λαμπερό κόσμο των υπερπλουσίων και τον εξαθλιωμένο κόσμο των ανθρώπων χωρίς καμία ιδιοκτησία».

Περισσότερο γλαφυρά περιγράφει την κατάσταση ο Αμερικανός σκηνοθέτης Τζιμ Τζάρμους, σε συνέντευξή του με αφορμή την προβολή της ταινίας «Μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί» που διαδραματίζεται στο ερειπωμένο Ντιτρόιτ: «Αυτό που δεν δείχνουμε από το Ντιτρόιτ είναι το απαρτχάιντ. Ολόκληρες περιοχές με μαύρους, πολύ φτωχούς, που δεν έχουν σχολεία, εκπαίδευση, δουλειές, φώτα στους δρόμους. Περιοχές χωρίς ρεύμα. Άνθρωποι απελπισμένοι, που ζουν σαν αρουραίοι, που μπορεί να σε χτυπήσουν με μία πέτρα για να σου πάρουν ένα σάντουιτς…Πεθαίνουν της πείνας…»

Όλα αυτά δεν διαμορφώνουν μέσα από την ανισότητα και την απελπισία ένα νέο επαναστατικό υποκείμενο; Ασφαλώς, αλλά επειδή το μοντέλο για την ταξική πάλη προϋποθέτει ως πλαίσιο το έθνος-κράτος, αυτό ενεργοποιείται πέρα από τα όριά του. Διότι, στις σημερινές συνθήκες έχει διαμορφωθεί η αντίφαση που καθιστά την ταξική πάλη αναποτελεσματική εντός των ορίων του έθνους-κράτους. Στη μια πλευρά είναι το αποεθνικοποιημένο κεφάλαιο που δρα έξω από τα πλαίσια του έθνους-κράτους και από την άλλη είναι οι εργαζόμενοι και οι εξαθλιωμένοι που ζητούν από τα κράτη τους να τους προστατέψουν από τις συνέπειες της παγκοσμιοποίησης. Σε αυτά πρέπει να προσθέσουμε οτι η εξέλιξη της τεχνολογίας που οδήγησε στην αποδυνάμωση της κρατικής εξουσίας έναντι της οικονομίας, οδήγησε ταυτόχρονα στην αύξηση αυτής της εξουσίας έναντι των πολιτών. Συνεπώς η ταξική πάλι είναι εκ προοιμίου αναποτελεσματική στα όρια του έθνους-κράτους και μόνον ένα υπερεθνικό κίνημα μπορεί να αντιπαρατεθεί στο υπερεθνικό κεφάλαιο.

Υπερεθνικός θεσμός που μπορεί να αξιοποιηθεί ως φορέας αυτής της εκδικητικότητας για την κοινωνική αγριότητα που βιώνεται στο γκέτο της Δύσης, είναι μόνο η θρησκεία για τον απλούστατο λόγο οτι όλες οι θρησκείες προηγήθηκαν αιώνες της δημιουργίας του έθνους-κράτους, με αποτέλεσμα να μπορούν να συνενώνουν δυνάμεις πανταχόθεν. Αυτό συμβαίνει με την πανσπερμία των «μαχητών» του λεγόμενου «Ισλαμικού Κράτους» που αντλεί τις δυνάμεις του από κράτη της αποικιοκρατικής περιφέρειας και της αποικιοκρατικής μητρόπολης. Γι’αυτό ανάλογες τρομοκρατικές ενέργειες με αυτές που έπληξαν το Παρίσι μπορούν να λάβουν -και λαμβάνουν- χώρα οπουδήποτε. Διότι σημείο αναφοράς τους δεν είναι κάποιο έθνος αλλά η θρησκεία που τους συνενώνει σε παγκόσμια κλίμακα.

Γιατί πηγή αυτών των τρομοκρατικών ενεργειών είναι η Εγγύς Ανατολή; Τα κράτη της Εγγύς Ανατολής, όπως χαράχτηκαν, αποτελούν ιστορική αντίφαση στη δημιουργία του έθνους-κράτους. Διοτι η περιοχή, μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατακερματίστηκε σε κράτη με μοναδικό κριτήριο την εξισορρόπηση των γαλλοβρετανικών συμφερόντων χωρίς να ληφθούν υπόψιν θρησκευτικές κι εθνικές ιδιαιτερότητες. Το αποτέλεσμα, μετά την κατάρρευση των κοσμικών δικτατορικών καθεστώτων, που κρατούσαν βίαια την ενότητα των κρατών, ήταν να προβάλλει ως ενοποιητική δύναμη η θρησκεία γκρεμίζοντας τα σύνορα. Γι’αυτό δεν υπάρχουν εθνικές αναφορές. Εκείνο που ενώνει και χωρίζει τους λαούς της περιοχής είναι η θρησκεία και τα δόγματά της.

Όμως, ας μην ξεχνάμε ότι οι σύγχρονες πηγές της ισλαμικής τρομοκρατίας είναι το Αφγανιστάν και την εξέθρεψε η Δύση για ν’αποκρούσε τη σοβιετική εισβολή. Το αποκορύφωμα, όμως, ήταν η κατάλυση των κοσμικών καθεστώτων του αραβικού κόσμου με την επίκληση της δημοκρατίας, που απελευθέρωσε όλες τις θρησκευτικές και φυλετικές ιδιαιτερότητες. Όμως στο όνομα ποιάς δημοκρατίας καταλύθηκαν τα κοσμικά καθεστώτα όταν χρηματοδότες των ενόπλων εξεγέρσεων ήταν η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ κι άλλα φεουδαρχικά καθεστώτα; Η Δύση έχει την ισχύ να ισοπεδώσει την Εγγύς Ανατολή, όμως αποδεικνύεται εξαιρετικά ευάλωτη στις ασύμετρες απειλές στο έδαφός της. Όσο δεν αντιλαμβάνεται οτι η ανθρώπινη ζωή αξίζει το ίδιο στο Παρίσι, στη Βαγδάτη, στη Μαδρίτη, στο Χαλέπι, η τρομοκρατική απειλή θα αναστατώνει τη ζωή ολόκληρης της Δύσης.

Σχόλια: Τρεις περίπου εβδομάδες μετά την ανάγνωση αυτού του άρθρου, αυτό που μας έμεινε ως ανάμνηση σχετικά με τη βασική του ιδέα, είναι το γεγονός οτι, συνδετικός κρίκος των «μαχητών» του Ισλαμικού Κράτους δεν είναι άλλος από την ίδια τη θρησκεία. Η οργάνωση αυτή, έχει υπερεθνικό χαρακτήρα, όπως άλλωστε και όλες οι ισλαμικές οργανώσεις (Βλ. Αλ Κάιντα) και μόνο η θρησκεία, θα μπορούσε ν’αποτελέσει έναν συνδετικό κρίκο μεταξύ των μελών της. Θα πρέπει όμως να συμπληρώσουμε οτι, δεν συμβαίνει το ίδιο, όταν αναφερόμαστε σε άλλου είδους πολιτικές οργανώσεις που απασχόλησαν τις δυτικές κοινωνίες από τη δεκαετία του ’70 κυρίως και μετά, όπου ο συνδετικός κρίκος των μελών τους ήταν ιδεολογικός. Προφανώς, τόσο η θρησκεία, όσο και η ιδεολογία σε αυτήν την περίπτωση, αποτελούν ένα δόγμα για τις οργανώσεις αυτές, γι αυτό και καταφεύγουν στον συγκεκριμένο τρόπο δράσης.

Το πρόβλημα στην…προβληματική του συγκεκριμένου άρθρου όμως, είναι αλλού: Διαπιστώνοντας την παραπάνω διαφορά ο συγγραφέας, επιχειρεί μια σύνδεση με την οικονομική παγκοσμιοποίηση ως υπαίτιο της δημιουργίας αυτών των οργανώσεων. Υπό μία έννοια, δεν μπορούμε να διαφωνήσουμε. Όσο άγονα κι αν είναι τα εδάφη των περιοχών της Μέσης Ανατολής για καλλιέργεια των βασικών αγαθών, άλλο τόσο εύφορα είναι για την καλλιέργεια τέτοιων ιδεολογιών ώστε να αποτελέσουν φυτώρια τρομοκρατών. Κάτι τέτοιο όμως, δεν θα ήταν δυνατόν να συμβεί από μόνο του. Μπορεί λοιπόν το έδαφος να είναι εύφορο, ειδικότερα όταν μιλάμε για θρησκευτικά δόγματα που ερμηνεύουν κατά το δοκούν την διφορούμενη «Τζιχάντ» που αναφέρεται στο Κοράνι , απ’την άλλη πλευρά όμως όσο μεγάλη θρησκευτική πόρωση κι αν υπάρχει, λείπει το κίνητρο: Αυτό δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από το οικονομικό. Το ίδιο ακριβώς ήταν το κίνητρο των σταυροφοριών του μεσαίωνα, με πρόσχημα την θρησκευτική συνείδηση, το ίδιο ήταν το κίνητρο της αραβικής επέκτασης στη βόρεια Αφρική με πρόσχημα την συμμόρφωση των «απίστων». Αναγνωρίζοντας, έστω και έμμεσα αυτό το κίνητρο, ο συγγραφέας επιχειρεί μια σύνδεση με την παγκοσμιοποίηση της φτώχειας και του πλούτου, που φέρνει δίπλα-δίπλα τις φαβέλες με τα υπερπολυτελή ξενοδοχεία, δημιουργώντας γκετοποιημένες περιοχές εντός των αστραφτερών μεγαλουπόλεων. Προσπαθώντας να επεκτείνει μια κλασική μαρξιστική ταξική ανάλυση, θεωρεί αυτού του είδους την τρομοκρατία ως μια μορφή πάλης ενάντια στο παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο, δηλαδή ως το ύστατο μέσο πάλης των συγκεκριμένων εξαθλιωμένων λούμπεν μαζών. Ενδεχομένως θεωρεί οτι, έχοντας χάσει κάθε ταξική συνείδηση, οι μάζες αυτές καταφεύγουν σε ακραία θρησκευτικά δόγματα προκειμένου να διεκδικήσουν μια καλύτερη ζωή (ή μια καλύτερη θέση στον παράδεισο…).

Κατά την άποψή μας, αυτή η σύνδεση είναι πολύ λανθασμένη αλλά και επικίνδυνη. Η υπόνοια της σύνδεσης των φαβέλων και της εξαθλίωσης εντός του δυτικού κόσμου με την ισλαμική τρομοκρατία δεν μπορεί να τεκμηριωθεί. Είναι γνωστό το γεγονός οτι, το προφίλ δυτικών που στελεχώνουν τέτοιες οργανώσεις κάθε άλλο παρά χαμηλής οικονομικής τάξης είναι: Συνήθως πρόκειται για άτομα στη μέση τάξη και με υψηλή μόρφωση. Όσο για τα στελέχη στους πυρήνες των οργανώσεων αυτών καθώς και άλλοι που βρίσκονται εντός της Μέσης Ανατολής, συνήθως πρόκειται για ανθρώπους αμόρφωτους και θρησκόληπτους, όχι όμως απαραίτητα και εξαθλιωμένους. Άρα, μιλώντας με μαρξιστικούς όρους, δεν έχουμε ένα εν δυνάμει επαναστατικό υποκείμενο σε μια ταξική διαμάχη. Αντιθέτως, αυτό που παρατηρούμε είναι οτι το εν λόγω υποκείμενο, οι φαβέλες, οι παραγκουπόλεις, τα γκέτο, οι εξαθλιωμένες συνοικίες, οι πληθυσμοί που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας σε Ασία, Αφρική και οπουδήποτε αλλού, δεν έχουν βρει ακόμη το δρόμο προς την ταξική τους συνειδητοποίηση και εν συνεχεία προς την πάλη για την αλλαγή της κατάστασης. Πρόκειται για τα πραγματικά θύματα του καπιταλισμού, για τα δισεκατομμύρια βασανισμένων ανθρώπων, πάνω στα οποία στηρίζεται η ευμάρεια μερικών εκατοντάδων εκατομμυρίων «δυτικών». Στρέφοντας την στόχευσή μας αλλού, δεν είναι εξαιρετικά επικίνδυνο λοιπόν να προσφέρουμε ένα ακόμη επιχείρημα στην φαρέτρα της παγκόσμιας πλουτοκρατίας;

Σφηνάκι #54 – Έχουνε πόλεμο..

Ως άλλος George Bush, ο ερωτύλος «σοσιαλιστής» Φρανσουά βροντοφώναξε με την βαθιά και βραχνή φωνή του: «Έχουμε πόλεμο!» Όλοι οι ηγέτες της (φιλ)ελεύθερης Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένου και του θέλω-να-γίνω-Αντρέας φερόμενου ως πρωθυπουργού της χώρας μας, έσπευσαν να στηρίξουν τη Γαλλία με ανάλογες δηλώσεις: Να υπερασπιστούμε τις αρχές του γαλλικού διαφωτισμού, ή κάτι τέτοιο τελωσπάντων, είπε ο ευρωπαϊστής Τσίπρας. Όλα τα ΜΜΕ ακολούθησαν συντονισμένα στο ίδιο μοτίβο, εστιάζοντας όπως πάντα, σε κάτι που πουλάει: Εικόνες φρίκης, σαν από κινηματογραφική υπερπαραγωγή, των επιθέσεων στο Παρίσι, λεπτομέρειες, τραγικές ιστορίες των ανθρώπων, αναπαραστάσεις, γραφικά και άλλα πολλά. Καταλήξαμε να μάθουμε απ’έξω τους παριζιάνικους δρόμους, τις καφετέρειες και τα σινεμά της πόλης. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το facebook πρότεινε την τοποθέτηση της γαλλικής σημαίας στο προφίλ των χρηστών, σε ένδειξη αλληλεγγύης υποτίθεται, προς τον δοκιμαζόμενο γαλλικό λαό. Το θυμικό των δυτικών ερεθίστηκε σαν έντερο με σύνδρομο Crohn και η θλίψη, ο τρόμος και η οργή ξεχείλισαν τον καμπινέ: Η ευρωπαϊκή 11η του Σεπτέμβρη είναι γεγονός, Παρασκευή και 13/11/15, άθροισμα αριθμών το 12, όπως και η 11/9/01 – ώ, τί σύμπτωσις!

Έχουμε πόλεμο, «πόλεμο πολιτισμών» όπως προσπαθούσαν να μας μάθουν στα κείμενα του Λυκείου (στ’αλήθεια αρκετοί από εμάς, το χάψαμε το παραμύθι τότε, αλοίμονο σε όποιον δεν μπήκε στον κόπο να διαβάσει κάτι περισσότερο από εκείνα τα κείμενα). Βέβαια τα ΜΜΕ, ψέλλισαν το αυτονόητο: Δεν είναι όλοι οι μουσουλμάνοι κακοί. Άλλο οι Σύριοι πρόσφυγες, άλλο οι τζιχαντιστές. Κάτι τέτοιο προσπάθησε να πει και ο μπαμπάς Γιούνκερ. Γιατί αυτή η αντίφαση; Μήπως ξαφνικά τα ΜΜΕ και οι αρχισυντάκτες των δελτίων, μορφώθηκαν λίγο περισσότερο; Μήπως αποφάσισαν να πουν και μια αλήθεια; Όχι βέβαια, δεν το έκαναν γι αυτό! Το σχήμα είναι αρκετά απλό: Εμείς, ως Δυτικοί, έχουμε πόλεμο με τους Τζιχαντιστές! Μην στρέφετε την οργή σας οπουδήποτε. Έχουμε πόλεμο με την τρομοκρατία, αυτήν θέλουμε να πατάξουμε. Έχουμε πόλεμο με τους θρησκόληπτους, ανώμαλους, παρανοικούς, (πράγματι οι τζιχαντιστές τέτοιοι είναι) αλλά και αντιφρονούντες κάθε είδους και εν γένει οτιδήποτε απειλεί το οικονομικό σύστημα και δυτικό τρόπο ζωής. Διότι ο δυτικός πολιτισμός είναι ελεύθερος και πρέπει να προστατευτεί (ναι, υπάρχουν άνθρωποι που το πιστεύουν αυτό, οι περισσότεροι γύρω σου, ίσως κι εσύ!). Και ποιός εγγυάται την ελευθερία της Δύσης; Μα, οι ηγέτες της φυσικά!

Εδώ που τα λέμε, τους έκατσε κουτί αυτή η ιστορία. Παλιό και οργουελικό το κόλπο: Δημιουργείς εχθρούς για να συσπειρώσεις τον λαό γύρω από έναν ηγέτη. Τον Ολάντ για παράδειγμα, τον Ομπαμα, τη Μέρκελ, ή γύρω από τους τοπικούς άρχοντες όπως ο δικός μας Τσίπρας. Εν μέσω συνεχιζόμενης και θυελλώδους οικονομικής κρίσης, που όχι μόνο δεν τελείωσε στην Ευρώπη, αλλά ζει και βασιλεύει με υπερχρεωμένες τράπεζες και τεράστιες μαύρες τρύπες στο χρηματοπιστωτικό σύστημα και βαθιά την αμφισβήτιση της κοινωνίας προς τους χειρισμούς των ηγετών και της εξουσίας, η συσπείρωση απέναντι σ’έναν πανταχού παρόντα και ανά πάσα στιγμή έτοιμο να επιτεθεί εχθρό, είναι ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να συμβεί.

Ελάχιστοι διερωτώνται βέβαια, πώς και γιατί μαζεύτηκαν τόσοι ανώμαλοι σ’εκείνη την περιοχή της Μέσης Ανατολής, σ’ένα άγονο και άνυδρο αλλά πολύ σημαντικό από γεωπολιτική άποψη μέρος μεταξύ Ιράκ, Συρίας και Τουρκίας, με παρακλάδια σε όλα τα πρώην επαναστατημένα κράτη που γνώρισαν την «αραβική άνοιξη». Ποιός τους προμηθεύει όπλα; Ποιανού έργο είναι αυτό το μαύρο καρκίνωμα;

Ευρώπη, Ρωσία και Ηνωμένες Πολιτείες, παίζουν ένα παιχνίδι ισχύος, μεγάλης γεωπολιτικής σημασίας σ’εκείνη την περιοχή. Η ασάφεια των δογμάτων της μουσουλμανικής θρησκείας και ιδίως της έννοιας του τζιχάντ ( που αποδίδεται ως «ιερός πόλεμος», κάτι το οποίο όμως δεν προσδιορίζεται ευθέως στο Κοράνι ), σε συνάρτηση με τα βρωμερά χέρια των Η.Π.Α. δημιούργησαν έναν τεράστιο βόθρο, ο οποίος ξεχείλισε και απειλεί να γεμίσει την αυλή της Ευρώπης αλλά και όλων των εμπλεκόμενων χωρών με δυσώδη σκατά. Κανονικά η Δύση, με την Αμερική πρωτοστατούσα, ήθελε μερικούς παλαβούς θρησκόληπτους που μαζί με άλλους αντιφρονούντες, θα τα έκαναν όλα μπουρδέλο στη Συρία και θα βοηθούσαν στην αποσταθεροποίηση μέσω της «Αραβικής Άνοιξης» στις υπόλοιπες χώρες. Υποτίθεται πως αυτό, θα μπορούσαν να το ελέγξουν στη συνέχεια, για να επιβάλλουν καθεστώτα φιλικά προς τη Δύση με πρόσχημα (για εσωτερική κατανάλωση των δυτικών) τον εκδημοκρατισμό των κοινωνιών. Αγνόησαν όμως 1. το πολύπλοκο πολιτιστικό μωσαϊκό των κοινωνιών αυτών που παρέμενε σταθερό λόγω του συγκολλητικού ιστού των δικτατορικών καθεστώτων, 2. τις συνθήκες φτώχειας και τις μεγάλες οικονομικές ανισότητες των πληθυσμών εκεί, στοιχεία που αποτελούν πρώτης τάξεως καύσιμη ύλη για κοινωνικές εκρήξεις. Τώρα, η κατάσταση είναι στ’αλήθεια εκτός ελέγχου και ο Ολάντ δεν έχει άδικο: «Έχουμε πόλεμο».

Κάθε ιστορία παρέμβασης της Δύσης στα εσωτερικά άλλων χωρών, έχει κι ένα σημαντικό σκέλος: Το οικονομικό όφελος. Για παράδειγμα, είναι τεράστια τα ποσά που κερδίθηκαν από την «ανοικοδόμηση» του Ιράκ. Ο στρατός προπορεύεται και οι επιχειρηματίες ακολουθούν. Όσο μεγαλύτερος ο σαματάς και το μπάχαλο, τόσο το καλύτερο. Ακόμη και σε ό,τι αφορά την εσωτερική ασφάλεια των χωρών που απειλούνται από την τρομοκρατία, η επένδυση σε εξελιγμένα συστήματα ελέγχου, παρακολούθησης κι αποτροπής είναι εξαιρετικά προσοδοφόρα και ο θείος Σαμ, πάντα θα είναι κερδισμένος. Το όφελος διπλό και εκτός από τις business στο εξωτερικό, έχουμε και τις business εντός: «Η τρομοκρατία δεν γνωρίζει σύνορα» και πάντα θα υπάρχει ανάγκη εσωτερικής παρακολούθησης! Εν τέλει, με πρόσχημα την ασφάλεια, οι ελευθερίες καταστέλλονται και οι απομιμήσεις δημοκρατικών πολιτευμάτων (αντιπροσωπευτική – αστική δημοκρατία) συρρικνώνονται ακόμη περισσότερο, την ίδια στιγμή που οι ηγέτες μας υποτίθεται πως τα υπερασπίζονται και μας καλούν να συνταχθούμε μαζί τους, κάνοντας το ίδιο.

Οι σύγχρονοι πόλεμοι έχουν πλέον εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά. Δεν θα αφορούν πλέον μεγάλες συρράξεις (όπως λ.χ. τα μέτωπα του Β’ Παγκόσμιου, επιχειρήσεις στο Βιετναμ κλπ), αλλά χαμηλής έντασης εστίες μάχης σε αποσταθεροποιημένες περιοχές του πλανήτη. Μια τέτοια είναι ένα μεγάλο τμήμα της Μέσης Ανατολής, το ίδιο συνέβη και στην Ουκρανία, ανάλογη εικόνα και στο Αφγανιστάν και έπεται συνέχεια. Ταυτόχρονα όμως, η ανασφάλεια μέσα στις χώρες της Δύσης θα μεγαλώνει. Ο αντίκτυπος του πολέμου στο εξωτερικό, θα είναι οι τυχαίες, διαρκώς συχνότερες επιθέσεις μέσα στα καπιταλιστικά κέντρα από διάφορες ομάδες «παρανοϊκών» με αποτέλεσμα την περιστολή των ελευθεριών των ίδιων των πολιτών και την εγκαθίδρυση ενός σκηνικού διαρκούς τρόμου και καταστολής.

Κάποιοι πίστευαν οτι η πρόσβαση στην πληροφορία μέσω του διαδικτύου, ή έκρηξη του οποίου συντελείται στον 21ο αιώνα και αφορά όλη την υφήλιο, θα δημιουργούσε περισσότερο συνειδητοποιημένες και δημοκρατικές κοινωνίες. Όμως, αυτήν την έκρηξη ακολούθησε και ο έλεγχος αυτής της πληροφορίας. Το παράδειγμα του facebook, η στόχευση σε εξατομικευμένες υπηρεσίες (άρα και πληροφορίες), η σκόπιμη διάδοση φημών και ψευδών ειδήσεων, η συλλογή των προσωπικών δεδομένων κλπ. είναι παράγοντες που βοηθούν στο ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα: Στη δημιουργία κοινωνιών που θα χειραγωγούνται ακόμη ευκολότερα.

Μία μέρα πριν το Παρίσι όμως, στις 12 Νοεμβρίου, παρόμοιες επιθέσεις αυτοκτονίας έγιναν και στη Βυρηττό, την ευθύνη των οποίων ανέλαβαν οι τζιχαντιστές. Πολλοί αναρωτιούνται «μα γιατί δεν το είπαν οι ειδήσεις;». Άλλοι, αναρωτήθηκαν στο facebook «δεν θα έπρεπε να μπει η σημαία του Λιβάνου στο fb». Μετά από όσα διάβασε ο αναγνώστης, θα καταλάβει ίσως γιατί ο συγγραφέας του παρόντος δεν το θεωρεί περίεργο. Διότι, επιθέσεις στο Λίβανο, ή οπουδήποτε αλλού «εκτός Δύσης» δεν είναι casus belli για κανέναν δυτικό ηγέτη (και όπως φαίνεται εκ του αποτελέσματος και δυτικό ιθαγενή). Πράγματι, οι άνθρωποι σε αυτές τις χώρες (πάω στοίχημα οι 9 στους 10 αναγνώστες του παρόντος ξέχασαν την Παλαιστίνη), είναι παιδιά ενός κατώτερου θεού. Οι ιθαγενείς δυτικοί, έχουν αξία σε μια κοινωνία θεαμάτων, όσο συντάσσονται με τους ηγέτες τους και τις πρακτικές τους, κι όσο επιμένουν να λένε «είμαστε όλοι Γάλλοι» χωρίς όμως να έχουν πει κάτι αντίστοιχο για άλλα θύματα των τζιχαντιστών. Πρόκειται για μια αξία εικονική, όπως και οι καταθέσεις τους στην τράπεζα, χωρίς κανένα ουσιαστικό αντίκρυσμα. Παραδομένοι στο φόβο, την οργή και την αγανάκτηση, εγκλωβισμένοι σε απλουστευμένα και νηπιακά δίπολα περί καλών και κακών, συσπειρώνονται γύρω από εξουσίες που αποδεδειγμένα ευθύνονται για την κατάσταση στη Μέση Ανατολή. Κι έτσι, άθελά τους, γίνονται πιόνια (η περίφημη κοινή γνώμη) στην σκακιέρα ενός ακόμη Παγκόσμιου πολέμου που ξεδιπλώνεται αργά, δεν γνωρίζει μαχόμενους, αμάχους, νικητές και ηττημένους και μας αφορά όλους.

Εν κατακλείδι, δεν είμαστε Γάλλοι, δεν είμαστε καν Ευρωπαίοι, ούτε Δυτικοί και οι αξίες μιας αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας δεν μας εκφράζουν. Είμαστε όλοι Σύριοι πρόσφυγες, κάτοικοι χωρών που δεν μας ανήκουν, θύματα ενός διαρκούς πολέμου, για συμφέροντα που στην καλύτερη περίπτωση δεν μας αφορούν και στη χειρότερη απειλούν την ίδια μας τη ζωή. Είμαστε μαζί με όποιον αθώο σακατεύεται, χαραμίζεται, σκοτώνεται απέναντι στον φασισμό του δυτικού πολιτισμού, των τζιχαντιστών και του οποιουδήποτε…

ΥΓ. Περί του θέματος είχαμε ήδη γράψει

Σφηνάκι #53 – Ο πραγματικός νικητής των εκλογών

apoxi

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο μεγάλος νικητής των εκλογών είναι η αποχή. Με καθαρά μαθηματικούς όρους και με την υπόθεση οτι τα κόμματα θα διατηρήσουν τα ίδια ποσοστά, θα έπρεπε η αποχή να πέσει κάτω του 20% (δηλαδή να μειωθεί στο μισό και λιγότερο), ώστε όσοι ψήφισαν το πρώτο κόμμα (εν προκειμένω τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α.) να είναι περισσότεροι από όσους επέλεξαν να μην ψηφίσουν. Δεν πρόκειται περί καμίας «καθαρής νίκης» του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., ούτε περί κάποιας προσωπικής επιτυχίας του Αλέξη Τσίπρα. Ο γράφων, παρακολουθεί εδώ και τουλάχιστον 3 ώρες διάφορα κανάλια, σχολιαστές και τηλεμαϊντανούς να προσπαθούν να αναλύσουν το πώς προέκυψε το ποσοστό κάθε κόμματος, τι φοβερός είναι ο ΣΥΡΙΖΑ που ξανακέρδισε τις εκλογές και τί θεωρεί κάθε κομματόσκυλο για την ύπαρξη του κόμματός του. Ελάχιστοι από αυτούς όμως (αναφέρομαι σε κάποιους δημοσιογράφους) αφιέρωσαν μερικά δευτερόλεπτα, προκειμένου να αναφέρουν αυτό το μεγάλο ποσοστό χωρίς κανένας φυσικά να προσπαθήσει να το ερμηνεύσει. Είναι εμφανής η προσπάθεια απόδοσης «απολιτικ» στάσης σε αυτό το ποσοστό και συνακολούθως η έμμεση (ή και άμεση πολλές φορές), απαξίωσή του. Ο ίδιος ο εκλογικός νόμος, όπως έχουμε ήδη εξηγήσει (link), είναι έτσι διαμορφωμένος ώστε η άρνηση ψήφου να μην ερμηνεύεται ως πολιτική στάση απέναντι στους υποψηφίους εκπροσώπους, αλλά ως δήλωση που αντιστοιχεί στο «δεν γνωρίζω/δεν απαντώ» των δημοσκοπήσεων. Ακόμη χειρότερα, η λευκή ψήφος είναι μια ψήφος που αντιστοιχεί σε μια δήλωση  «ο,τι πει η πλειοψηφία» καθώς τα ψηφοδέλτια αθροίζονται με τα άκυρα. Και οι δύο περιπτώσεις, πρόκειται για ξεκάθαρη υφαρπαγή ψήφου προς όφελος του πρώτου κόμματος.

Σε μια διαδικασία στημένη και υπαγορευμένη από τις Βρυξέλλες, με το πρόσχημα της πολιτικής σταθερότητας, δεν υπήρχε αμφιβολία κατά το σύντομο προεκλογικό διάστημα των 5-6 εβδομάδων που μεσολάβησαν, οτι η αποχή θα ήταν πράγματι αυξημένη. Αν και το γενικότερο αστικό σύστημα (κοινοβουλευτικό, μιντιακό, οικονομικό) προστατεύεται επαρκώς από την σιωπηλή διαμαρτυρία της αποχής μέσω του συγκεκριμένου εκλογικού νόμου δεν παύει να αντιλαμβάνεται οτι το ολοένα αυξανόμενο ποσοστό αυτής της επιλογής αυξάνει και την αβεβαιότητα σε σχέση με τις διαθέσεις του εκλογικού σώματος και πιο συγκεκριμένα με τη δυναμική που εκφράζει αυτή η άρνηση. Έτσι λοιπόν, κι ενώ έχουν προηγηθεί πολύ σημαντικότερες εκλογικές αναμετρήσεις (χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση των εκλογών του 2012 καθώς και η εκλογική αναμέτρηση του 2015), ήταν αυτή η φορά που επιστρατεύτηκε το debate των πολιτικών αρχηγών (αρχικά όλων και στη συνέχεια των δύο μεγαλύτερων κομμάτων) προκειμένου να πολωθεί το κλίμα και οι ψηφοφόροι να προσέλθουν τελικά σε μεγαλύτερο ποσοστό στις κάλπες. Οι πολιτικοί αρχηγοί έχοντας ήδη συμφωνήσει οτι ούτως ή άλλως το μνημόνιο θα πρέπει να εφαρμοστεί ως αναγκαιότητα και ως τη μοναδική επιλογή, δεν είχαν να εκφράσουν πλέον σοβαρές άλλες διαφωνίες με αποτέλεσμα το ενδιαφέρον να πρέπει να διατηρηθεί τεχνητά. Ωστόσο το show ήταν φτηνό, το σενάριο κακογραμμένο και οι περισσότεροι δεν άντεξαν να το παρακολουθήσουν έως το τέλος. Η απαξίωση ήταν δεδομένη.

Λίγο πριν κλείσω την τηλεόραση, είδα συριζαίους στην Κουμουνδούρου να μαγαρίζουν τραγούδια με αριστερές και επαναστατικές αναφορές πιστεύοντας ακόμη στην επανάσταση του Αλέξη, την ίδια στιγμή που όλοι οι ευρωπαίοι αξιωματούχοι (αυτοί που μας εκβίασαν με τον χειρότερο τρόπο, κορύφωσαν τον οικονομικό πόλεμο εναντίον της χώρας μας και πραξικοπηματικά μας επέβαλλαν τη θέληση των τραπεζών) συνέχαιραν τον Αλέξη Τσίπρα για τη νίκη του. Στη συνέχεια, διαπίστωσα με τρόμο οτι εξαιρουμένου του «Κ»Κ.Ε. και της Χρυσοίς Αβγείς οτι, στη Βουλή όπως διαμορφώθηκε, δεν υπάρχει κανένα αντιμνημονιακό κόμμα ώστε να εκφέρει έστω κάποια αντίθετη άποψη. Και τότε ήταν που θυμήθηκα ότι η πάγια θέση του παλαιότερου αστικού καθεστώτως στα πρώτα μνημονιακά χρόνια ήταν, ν’απεγκλωβιστεί η πολιτική συζήτηση από το δίπολο μνημόνιο-αντιμνημόνιο και να επικεντρωθεί σε «σοβαρότερα» ζητήματα όπως τον εκσυγχρονισμό της χώρας την απαλλαγή από το κρατικό μοντέλο αλλά και την πλήρη ενσωμάτωση της οικονομίας μας στις οικονομίες της ευρωζώνης. Έτσι, μ’εναν μαγικό τρόπο, θα λύνονταν όλα τα προβλήματα και η χώρα μας θα γινόταν παράδεισος. Να υποθέσουμε οτι αρκούσε απλώς να εφαρμόζαμε τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις και θα εξαφανίζονταν οι στρατιές των ανέργων, οι χαμηλοί μισθοί, οι απαράδεκτες συντάξεις, η ανέχεια, η πείνα, τα χιλιάδες προβλήματα στα νοσοκομεία και η παιδεια θα έπαυε να είναι προβληματική, εξαρτώμενη και απαξιωμένη. Χωρίς να υποστηρίζει κανείς οτι το ελληνικό κρατικό μοντέλο σε συνδυασμό με το πολιτικό σύστημα και τη διαφθορά, δεν φέρει το δικό του μερίδιο ευθύνης για την οικονομική κατάρρευση της χώρας, φαίνεται πως είναι σκοπίμως μονομερής αυτή η ρητορική (που δυστυχώς την ασπάζεται μια μεγάλη μερίδα του κόσμου με συλλογικά ενοχική σκέψη), διότι μας αποπροσανατολίζει από το βασικό οικονομικό ζητούμενο: Το γεγονός οτι η χώρα μας έχει μετατραπεί σε μια «αποικία χρέους» και πως η αποπληρωμή του, είναι μαθηματικώς σίγουρο οτι δεν θα γίνει ποτέ. Ως εκ τούτου έχουμε απολέσει ένα μεγάλο τμήμα της κυριαρχίας μας και της ελεύθερης πολιτικής μας έκφρασης και κατά συνέπεια της αστικής δημοκρατίας. Η κουβέντα μνημόνιο-αντιμνημόνιο λοιπόν, είναι πάντα επίκαιρη και θα έπρεπε να είναι ο πυρήνας κάθε πολιτικής σκέψης, συζήτησης και δράσης. Αυτή η κουβέντα είναι που αναδεικνύει τον ρόλο των τραπεζών, των αγορών, του παγκόσμιου οικονομικού μοντέλου, την συρρικνωση της δημοκρατίας και των εναλλακτικών επιλογών που θα μπορούσαμε να έχουμε. Έτσι λοιπόν, δίπλα στην αντίφαση των επαναστατών συριζαίων που γλεντάνε στην Κουμουνδούρου και την ίδια στιγμή τους συγχαίρουν οι ευρωπαίοι αξιωματούχοι, ας βάλουμε κι άλλη μία: Την εκλογή μιας Βουλής, στην οποία δεν υπάρχει ούτε ένα αντιμνημονιακό κόμμα την ίδια στιγμή που οι 6 στους 10 ψήφισαν «ΟΧΙ» στο Δημοψήφισμα του Ιουλίου! Για την παραπλάνηση των συριζαίων, αλλά κι ενός μεγάλου τμήματος της κοινωνίας έχουμε ήδη μιλήσει (link1 & link2) καθώς πρόκειται για ένα εξίσου αντιφατικό «όχι στη λιτότητα, ναι στο ευρώ». Για την δεύτερη αντίφαση όμως, δεν αρκεί μόνο αυτή η εξήγηση.

Το στοιχείο της δεύτερης αντίφασης είναι που μας οδηγεί στην αναζήτηση απάντησης σε αυτό το θολό και αινιγματικό 44% της αποχής. Παρόλο που στο Δημοψήφισμα του Ιουλίου η αποχή κινήθηκε γύρω στο 38%, θεωρούμε πως πρόκειται για πληθυσμό με εντελώς διαφορετικά ποιοτικά χαρακτηριστικά λόγω της φύσεως της διαδικασίας. Συνεπώς, είναι λογική συνέπεια να υποθέσουμε βάσιμα οτι ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων που συμμετείχαν στο δημοψήφισμα και εκφράστηκαν υπέρ του «ΟΧΙ», τελικά θα πρέπει να απείχαν από τις παρούσες εκλογές. Η σύνδεση αυτή ενισχύεται και από ένα ακόμη δεδομένο: Το «ΟΧΙ» του Δημοψηφίσματος ήρθε σε πλήρη αντίθεση με τις ξεκάθαρες υποδείξεις των Βρυξελλών, αλλά και της συντριπτικής πλειοψηφίας του μιντιακού συστήματος στη χώρα υπέρ του ΝΑΙ. Οι άνθρωποι όμως, κόντρα στο φόβο κι εν μέσω ασφυκτικών capital controls εκφράστηκαν διαφορετικά και εάν αναλύσει κανείς τον πολιτικό λόγο των συγκεκριμένων εκλογών, όπου, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, δεν υπήρχε ούτε μία υπόνοια εναντίωσης στο παγιωμένο μνημονιακό καθεστώς, θα διαπίστωνε οτι οι πολιτικές επιλογές ήταν εξαιρετικά περιορισμένες. Έτσι λοιπόν, ενώ από τη μία πλευρά οι ψηφοφόροι των μνημονιακών εντός Βουλής κομμάτων (εξαιρουμένου ΚΚΕ και Χ.Α.) έχουν αποδεχθεί τον μονόδρομο της μνημονιακής πολιτικής, με μια σημαντική μερίδα τους εγκλωβισμένη στις αντιφάσεις του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., έχουμε ένα μεγάλο ποσοστό που απλώς δεν εκφράστηκε ως προς την αντίθεσή του στις εφαρμοζόμενες πολιτικές αλλά και την οικονομική κατάσταση της χώρας όπως για παράδειγμα συνέβη μέσω του Δημοψηφίσματος. Αυτό το ποσοστό είτε θα αποδεχθεί σιωπηλά την συνέχιση αυτού του δρόμου, είτε θα προσπαθήσει να εκφραστεί πολιτικά εντός ή εκτός κοινοβουλευτικής διαδικασίας. Έχουμε ήδη σχολιάσει το παράδοξο της άρνησης ψήφου ως πολιτική επιλογή και ιδεολογική στάση (link) και πού αυτό οδηγεί, αλλά υπάρχει ένα ακόμη κομμάτι ψηφοφόρων (θεωρούμε πως είναι και το μεγαλύτερο) που αρνήθηκε να ψηφίσει όχι για ιδεολογικούς λόγους αλλά λόγω απλής αντίδρασης. Αυτήν την σιωπηλή διαμαρτυρία, ο εκλογικός νόμος έρχεται να την εκμεταλλευτεί υπέρ του πρώτου. Με βάση αυτά τα δεδομένα λοιπον, αυτό που θα πρέπει να καταγραφθεί ως μεγάλη αποτυχία είναι, η πλήρης αδυναμία σχεδόν όλων των αντιμνημονιακών πολιτικών σχηματισμών να εισέλθουν στη Βουλή και να ξεπεράσουν συνολικά το αδύναμο ποσοστό του 4-5% (κι άλλο τόσο ποσοστό στο συστημικά ακίνδυνο ΚΚΕ), εξαιρώντας φυσικά την Χ.Α., η δράση της οποίας είναι ευρέως πλέον γνωστή (και όσοι την ψήφισαν, το έκαναν συνειδητά και δεν είχαν μόνο αντιμνημονιακά εφαλτήρια αλλά εθνικιστικά, ξενοφοβικά και ναζιστικά).

Αυτή η αποτυχία έκφρασης είναι που θα πρέπει να προβληματίσει σοβαρά την αριστερή πτέρυγα του πολιτικού φάσματος (φυσικά δεν συμπεριλαμβάνουμε πλέον σε αυτήν τον ΣΥΡΙΖΑ!) διότι για ακόμη μια φορά υπάρχει μεγάλη ασυμφωνία μεταξύ της αντίθεσης του λαού στις πολιτικές που ήδη εφαρμόζονται και θα συνεχιστούν με μεγαλύτερη ένταση και της πολιτικής της έκφρασης είτε εντός είτε εκτός κοινοβουλίου. Κρίνουμε όμως πως, η αντίθεση αυτή δεν είναι μονάχα υπόθεση της αριστεράς, ούτε κάποιου σημείου του πολιτικού φάσματος διότι δεν πρόκειται μόνο περί κάποιας ιδεολογικής μάχης. Όπως έχουμε ήδη σε πολλά σημεία αναφέρει σε προηγούμενα άρθρα μας, αλλά και όπως θέλουμε να εξηγήσουμε και στη συνέχεια η μάχη είναι ευρύτερη και απέναντι στον ιδιότυπο ολοκληρωτισμό που επιβάλλουν οι κανόνες των αγορών και του νεοφιλελεύθερου οικονομικού μοντέλου στην εφαρμογή των οποίων, δεν χωρούν ούτε αριστερές ούτε δεξιές κυβερνήσεις αλλά μόνο αυτές που, είτε έχουν «αριστερό» είτε «δεξιό» επικοινωνιακό πρόσημο, καλούνται να εφαρμόσουν τον μονόδρομο αυτής της επιλογής όπως εκφράζεται από το Θατσερικό δόγμα «There Is No Alternative». Έχουμε επίσης αναφέρει οτι, η πορεία του αντιφατικού «ναι στο ευρώ, όχι στη λιτότητα» ΣΥΡΙΖΑ και η κατάληξή της (για λόγους που δεν έχει σημασία ν’αναλύσουμε τώρα) είναι ένα άριστο παράδειγμα της ισχύος αυτού του δόγματος.

Μετά από δύο εκλογικές αναμετρήσεις κι ένα δημοψήφισμα, δεν θα έπρεπε να χαίρεται κανείς. Ούτε το «γελαστό παιδί» διότι μόλις 2 στους 8 ψηφοφόρους τον προτίμησε, ούτε όμως και κανείς άλλος από τους πολιτικούς σχηματισμούς λόγω της μεγάλης αποχής. Δεν θα έπρεπε να χαίρονται ούτε κι αυτοί που απείχαν. Η στάση τους, είτε είναι πολιτική είτε όχι, βοηθάει στο να αποκτήσει μεγαλύτερη ισχύ ο πρώτος αλλά και η ίδια η ψήφος των συμμετεχόντων: 50% αποχή σημαίνει περίπου 2 φορές ισχυρότερη ψήφος των συμμετεχόντων στη διαδικασία. Γι αυτό όμως που δεν θα έπρεπε να είναι κανένας ικανοποιημένος είναι το γεγονός οτι μετά από 3 εκλογικές διαδικασίες, η εφαρμοζόμενη πολιτική στη χώρα μας δεν πρόκειται ν’αλλάξει: Το μόνο που άλλαξαν είναι κάποιες λέξεις (κλασικό παράδειγμα τη μετονομασία της «τρόικας» σε «θεσμούς» και κάποια διαδικαστικά ζητήματα όσον αφορά την εφαρμογή των μέτρων). Κατά τα άλλα, όπως είπε και ο θείος Γιούνκερ: Δεν εχει σημασία εάν γίνονται εκλογές στην Ελλάδα. Οι μεταρρυθμίσεις θα γίνουν! Είχε δίκιο, σε αυτήν την Βουλή, δεν υπάρχει κανένας που να φέρνει αντίρρηση πλέον ως προς την ουσία, αλλά μόνο ως προς τη διαδικασία…

antifasistikos